Gülümseyen Bir Marmaris
 Gülümseyen bir Marmaris için Acar Ünlü





Canan Başkurt

Canan Başkurt
cananbaskurt@windowslive.com
Herşeye rağmen gülümse
08/09/2018
   Abimin naaşı geldiğinde 22 Mart 2012, 23 Mart' a bağlanan gece yarısı sanırım saat 2 ydi. Uçaktan indirilmeden önce sarılı olduğu bayrağı okşadım, üzerine başımı koyup ağladım. Bunu refleks olarak yaptığımı düşünüyorum yani o tabuttaki abim olmasa yine aynı şeyi yapardım herhalde... sonra eşim beni aldı oradan, beni abimden ayırma diye ağladığımı hatırlıyorum. Bir araç yanaştı yanımıza..  abimi polis arkadaşları omuzlayıp o araca aldılar. Abimden birkaç saatliğine ayrılıyordum. Sabah olduğunda abimi evimizin önüne getireceklerdi. Uykusuz  bir gece geçirdim annemin feryatları eşliğinde. Kardesimi o gün hiç gördüm mü hatırlamıyorum, ona sarılıp abimiz cok uzaklara gitti diyebildim mi bunu da bilmiyorum. Hatırladığım şey sağlık görevlilerinin tansiyonunuz çok yüksek sizi hastaneye götürmeliyiz dedikleri. Onlara ben zaten öldüm tekrar ölmemi beklemeyin demek oldu. Çocuklarımı da hatırlamıyorum. Onlar ne yedi icti ac mı susuz mu ben onları nasıl yalnız bıraktım; yaşam pınarlarım hiç aklıma gelmedi sanırım. Sanki tek canım vardı o da abimdi. Başka hiç kimseyi önemsemedim. Abim siren sesleri esliğinde evimizin önüne geldi... anneciğimin sesi kısılmıştı artık sadece ağladığını görebiliyordum. Annem ve ben abimin yanında gittik camiye. Yollar o kalabalık şehir hiç tanık olmadığım kadar sessizdi. Bornova'dan Gaziemir'e kadar sadece abim ve konvoyu vardı yollarda. Tüm esnaflar dükkanlarının önünde türk bayraklarını açmışlar abime selam veriyorlardı. Bir aşcı hatırlıyorum biz cenaze aracıyla önünden geçerken kepini çıkarıp abime selam verdi. Annem kuzum bak herkes sana selam veriyor sen kahramansın diyordu. Böyle birşey herkese nasip olmazdı. Aynı anda gurur  duymakla acı çekmek böyle birşeymiş öğrendik o gün...

   Camide beklerken abimin resmine odaklandım oraya kitlenmiştim. Abimin tabutuna dayadıkları resim birden yere düstü kırıldı. Ağlamaya başladım tekrar abimin resmine bile sahip çıkamadık düştü kırıldı diye. Hemen çerçeve değistirildi ve bu defa resmi polisler elinde tuttu. O resmi ben tutmak istedim ama oturduğum sandalyeden kalkacak dermanı bulamadım kendimde. Bu yüzden cesaret edip kalkamadım. Orada bitmeyen feryatlara kulaklarımı tıkadım sessizce oturdum cenaze namazı kılınana dek. Sonra tekrar abimin aracına binip sehitliğe doğru yola çıktık  yine yollar bomboş ve sessizdi. Şehitliğe vardığımızda ne zaman ki eşim ve kardesim mezara indi, abim tabuttan çıkarıldı o an tüm gücüm tükendi, dizlerimin tutmadığını ve yere çöktüğümü hatırlıyorum sanki ecel teri döküyordum arkadaşıma ve yengeme montumu çıkarmalarını rica ettim baska bir sehit mezarının kenarına oturttular beni. Abimin defnedilişini göremedim. Havaya açılan ateşin sesi halâ kulaklarımda... veda vaktiydi abimin üzerini örtüyorlardı. Ben ayağa kalkamadım artık pilim tamamen bitmişti. Annemi ve babamı göremedim ne haldelerdi bilmiyorum belki de acıdan bayılmışlardı seslerini duyamıyordum. Annem feryat etmiyordu. Çocuklarım yine yoktu yanımda. Aklımda benliğimde sadece abim vardı. Zamansız gidişi... bizi çok seviyordu nasıl giderdi. Şimdi anlıyorum ki vatan sevgisi ana baba kardeş eş çocuk yeğen sevgisinin de üzerinde demek ki. Abim ardına bakmadan vatanı için koştu. Rabbime kavuştu. Bize de hasretini çekmek düştü. Bu kelimeleri zorlukla yazıyorum sanırım birkaç saat oldu yazmaya başlayalı... parmaklarım titriyor, gözlerimden boşalan yaşlar ekranı görmemi zorlaştırıyor. Ama yine de yılmıyorum tamamlayacağım. Şimdi bu gururu bize yaşatan Rabbime teşekkür ediyorum huzurunuzda. Bu acıyı yaşatanlara ise en güzel beddualarımı gönderiyorum. Bugün ben abimi kaybedeli 6.5 yıl oldu ve acı hatırlandıkça aynı şiddette kalbimi parçalıyor ama hayat devam ediyor.

      Gülümsememiz bizi üzenlere ders olsun...
 



Paylaş | | Yorum Yaz
211 kez okundu. Yazarlar

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yapmak için tıklayın

Yazarın diğer yazıları